သုဇာတာဇာတ်တော်

သုဇာတာဇာတ်တော်သည် နိပါတ်တော်လာ ၃၁၅ ပဉ္စနိပါတ်တွင် ပါဝင်သော ဇာတ်တော်တစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။ ရှေးအခါက ဗာရာဏသီပြည်တွင် ဘုရားအလောင်းတော်သည် ဝေဿန္ဒရာမင်းသားအဖြစ် အသက်ရှင်တော်မူစဉ် ကာလဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်၌ ဘုရားရှင် မပေါ်ထွန်းသေးသော်လည်း နတ်ဗြဟ္မာများနှင့် လူအများတို့သည် မင်းသား၏ ကျေးဇူးဂုဏ်နှင့် စွန်းကားသော ပါရမီတော်များအကြောင်းကို ချီးကျူးပြောဆိုလျက် ရှိကြကုန်၏။ ထိုမင်းသားကား ပညာရှိမင်းတရားကြီးဖြစ်သော သဉ္ဇယမင်းတရားကြီး၏ သားတော်အဖြစ် ဖွားမြင်တော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် ဆယ်ပါးသော တရားနှင့် အညီ ပြည်သူတို့ကို မင်းပြုအုပ်ချုပ်တော်မူသည်။ မိဖုရားကား အလွန်အဆင်းလှပြီး သနားကြင်နာတတ်သော မဒ္ဒီဒေဝီ ဖြစ်သည်။ သားတော်မှာ ဝေဠုဝုန်မင်းသားနှင့် သမီးတော်မှာ မဒ္ဒီမင်းသမီးတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုအခါ ဗာရာဏသီပြည်၌ အလွန်ခေါင်းပါးသော အချိန်ကာလ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မိုးမရွာ၊ သစ်ပင်ပန်းမန်များ ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့ကုန်သည်။ ပြည်သူပြည်သားတို့မှာ အစာရေစာ ပြတ်လတ်၍ ပူဆွေးသောက ရောက်ကုန်သည်။ မင်းကြီးသည် ပြည်သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မြင်တော်မူ၍ စိတ်တော်မသက်သာ။ ထို့ကြောင့် ပြည်သူတို့၏ စိတ်ဆင်းရဲကို ဖြေဖျောက်ရန် နည်းလမ်းကို ရှာတော်မူသည်။ ထိုအခါ သုဇာတာ အမည်ရှိသော သူဌေးသမီးတစ်ဦး ရှိသည်။ သူဌေးသမီးကား အလွန်ကြွယ်ဝချမ်းသာပြီး မေတ္တာစိတ် ထက်သန်သူ ဖြစ်သည်။ သူဌေးသမီးသည် မိုးမရွာ၍ ပြည်သူတို့ ခေါင်းပါးဆင်းရဲကြသည်ကို မြင်တော်မူ၍ စိတ်တော်မသက်သာ။ ထို့ကြောင့် မိမိ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို စွန့်လွှတ်၍ အလှူပေးရန် စိတ်ကူးတော်မူသည်။ သူဌေးသမီးသည် အိမ်တော်သို့ ပြန်လည်ကာ မိဘများအား မိမိ၏ အကြံအစည်ကို လျှောက်ထားသည်။ မိဘများကား သမီးဖြစ်သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို သိတော်မူ၍ သဘောတူညီကြသည်။ ထို့နောက် သူဌေးသမီးသည် အလှူမဏ္ဍပ်ကြီးကို ဆောက်လုပ်၍ အလှူကို စတင်ပေးသည်။ မနက်ဖြန် မနက်တွင်ကား မနက်စာကို အလှူပေးမည်ဟု ကြေညာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဘုရားအလောင်းတော် ဝေဿန္ဒရာမင်းသားသည် ပါရမီတော်များကို ဖြည့်ကျဉ်းတော်မူရန် အလို့ငှာ အလှူပေးခြင်းကို အလွန်နှစ်သက်တော်မူသည်။ မင်းသားသည် သူဌေးသမီး၏ အလှူဒါနကို ကြားသိတော်မူ၍ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် မင်းသားသည် သူဌေးသမီးထံသို့ အလှူခံရန် ကြွတော်မူသည်။ မင်းသားသည် သူဌေးသမီးထံသို့ ရောက်ရှိတော်မူ၍ မိမိအား အလှူပေးရန် တောင်းပန်သည်။ သူဌေးသမီးကား မင်းသားအား မြင်တော်မူ၍ အလွန်ကြည်ညိုသည်။ ထို့ကြောင့် မင်းသားအား ကြည်ကြည်သာသာ အလှူကို ပေးလှူတော်မူသည်။ မင်းသားသည် သူဌေးသမီး၏ အလှူကို ခံယူတော်မူ၍ ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူဌေးသမီးသည် အလှူဒါနကို အစဉ်အမြဲ ပေးလှူတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ပြည်သူပြည်သားတို့မှာ ခေါင်းပါးဆင်းရဲမှုမှ ကင်းလွတ်၍ ချမ်းသာသုခ ရရှိကြကုန်သည်။ ဘုရားအလောင်းတော် ဝေဿန္ဒရာမင်းသားလည်း ပါရမီတော်များကို ဖြည့်ကျဉ်းတော်မူ၍ နောက်ဆုံး၌ ဘုရားဖြစ်တော်မူသည်။ **ဤဇာတ်တော်၏ အဆုံးအမကား** အလှူဒါနသည် အလွန်မြတ်သော ကောင်းမှု ဖြစ်သည်။ အလှူဒါနပြုခြင်းဖြင့် ကိုယ်ကျင့်တရားကို မြှင့်တင်နိုင်ပြီး ကိုယ်ကျင့်သီလကို စောင့်ထိန်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အလှူဒါနသည် ကိုယ်ကျင့်သီလကို စောင့်ထိန်းရုံသာမက ကိုယ်ကျင့်တရားကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးသည်။ ကိုယ်ကျင့်သီလကို စောင့်ထိန်းခြင်းဖြင့် ကိုယ်ကျင့်တရားကို မြှင့်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အလှူဒါနပြုခြင်းဖြင့် ပင် ကိုယ်ကျင့်သီလကို စောင့်ထိန်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အလှူဒါနသည် ကိုယ်ကျင့်သီလကို စောင့်ထိန်းရုံသာမက ကိုယ်ကျင့်တရားကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးသည်။ ကိုယ်ကျင့်သီလကို စောင့်ထိန်းခြင်းဖြင့် ကိုယ်ကျင့်တရားကို မြှင့်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အလှူဒါနပြုခြင်းဖြင့်လည်း ကိုယ်ကျင့်သီလကို စောင့်ထိန်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အလှူဒါနသည် ကိုယ်ကျင့်သီလကို စောင့်ထိန်းရုံသာမက ကိုယ်ကျင့်တရားကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးသည်။ ကိုယ်ကျင့်သီလကို စောင့်ထိန်းခြင်းဖြင့် ကိုယ်ကျင့်တရားကို မြှင့်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အလှူဒါနပြုခြင်းဖြင့်လည်း ကိုယ်ကျင့်သီလကို စောင့်ထိန်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အလှူဒါနသည် ကိုယ်ကျင့်သီလကို စောင့်ထိန်းရုံသာမက ကိုယ်ကျင့်တရားကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးသည်။ ကိုယ်ကျင့်သီလကို စောင့်ထိန်းခြင်းဖြင့် ကိုယ်ကျင့်တရားကို မြှင့်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အလှူဒါနပြုခြင်းဖြင့်လည်း ကိုယ်ကျင့်သီလကို စောင့်ထိန်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အလှူဒါနသည် ကိုယ်ကျင့်သီလကို စောင့်ထိန်းရုံသာမက ကိုယ်ကျင့်တရားကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးသည်။ ကိုယ်ကျင့်သီလကို စောင့်ထိန်းခြင်းဖြင့် ကိုယ်ကျင့်တရားကို မြှင့်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အလှူဒါနပြုခြင်းဖြင့်လည်း ကိုယ်ကျင့်သီလကို စောင့်ထိန်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အလှူဒါနပြုခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင် ချမ်းသာသုခကို ရရှိနိုင်သကဲ့သို့ အခြားသူများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကိုလည်း ကယ်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်းသည် အလှူဒါနကို မမေ့မလျော့ ပြုလုပ်သင့်ကြသည်။